Een dag van verse sneeuw … Met zon erop! Een witte verjaardag, wat speciaal! Happy birthday 2U! In’t blauw, je lievelingskleur. Hiep hiep hoera! Zingende dino’s in de sneeuw, speciaal voor jou, O., van oma. Snow hO hO!
Toch maar slappe dino’s? Professor Dino vraagt je uit over de échte!
Gedaan met de gratis HAB-kranten in de klas – vol bijzonder boekennieuws. Boekennieuws met een rode kleur, die van een ‘alternatieve’, ‘kritische’ boekenbeurs. Die zich buiten strikt commerciële lijnen wilde profileren in de kleinschaligheid van een ‘eigenzinnige selectie’. Van (ook bij het bredere publiek onbekendere en nieuwe) auteurs en hun boeken die ‘anders denken’ predikten en het debat niet schuwden. Van uitgevers die de wereld benaderden vanuit ’hoogstaande kwaliteit’, ’reflectie’, poëzie. Het Andere Boek in Antwerpen wilde een soort van tegenhanger zijn, tegenpool, tegengewicht van de ‘Grote Boekenbeurs’, die van Boek.be.
Gedaan dus, met een klasopdracht als ‘Waarin verschilt HAB van de Boekenbeurs’ of ‘Wat is de missie van Het Andere Boek’? Gedaan dus, met lezingen, presentaties en prijsuitreikingen in een ‘alternatief kader’. Zoals van De Brakke Hond of de lancering van een leesbevorderingsproject, Fahrenheit 451 van Stichting Lezen Vlaanderen, om twee namen uit een roemrijk verleden te noemen … En terwijl ik dit schrijf, valt me al op dat zo’n boekenbeurs zijn beste dagen eigenlijk wel gehad heeft. Overal is het boekenbal, toch, hoe dan ook, voor welke boeken dan ook. ‘t Zij rood, ‘t zij groen. Hoewel … kan de boekencaleidoscoop ooit veelkleurig genoeg zijn!? Daarom dus valt het afscheid van HAB te betreuren. Elk perspectief, elk vergezicht toch opent weer nieuwe ontdekkingen voor de lezer of zoeker. Verhindert tunnelzicht.
Kort radionieuws 15.00 uur: Het Andere Boek houdt ermee op. Het is te moeilijk om in deze tijd nog ‘anders’ te zijn. En! HAB vindt geen vrijwilligers meer, zonder wie ze ‘de goede zaak’ niet meer kunnen blijven runnen. R.I.P. Het Andere Boek. Het is heel mooi geweest!
Geschiedenis? De Papieren Man weet er alles van.
Ach, weer een ’slachtoffer’ van de digitalisering? Falingsangst? Wat zijn de perspectieven ook van de betalende pers en de (papierenboeken)uitgevers? Zijn ze niet ten dode opgeschreven? Voelen ze het einde naderen? Proberen ze zich geen plaats te verzekeren op de superbanen van het web en andere nieuwe media? Duivels in een wijwatervat. Ze zoeken vandaag harder dan ooit naar oplossingen voor hun crisis in deze Digital Age, meen ik te bespeuren …
Is het verdwijnen van Het Andere Boek dus ook niet op last te schrijven van het oprukkende conservatisme? Van de druk van schaalvergroting en centralisering? Ter herbevestiging van (oude) hiërarchieën van de macht? … Van de tegenstemmen tegen the wisdom of crowds? Ik stel maar de vraag.
Categorie: Lifestyle. Tag: anti-aging.
Timing: Lente in aantocht. Tulpen, nieuwe collecties, make-uplijnen en anti-agingproducten in de etalage.
Versterking: Madonna gedumpt wegens ‘te oud’.
Te verwachten: Columns in lifestylebladen. Bijvoorbeeld: in Knack Weekend door Linda Asselbergs. Met de regelmaat van een klok sluipt de meme van de veroudering in haar wekelijkse tekst. Het is de leeftijd, denk ik. Boven de 35, mevrouw Asselbergs? Ach. Klagers geen nood. ‘t Zal nie mankeren, zeker, aan beauty & wellness voor een mediavrouw, een femme du monde als u? Gezondheid!
Jean Paul Gaultier architectonisch, Spring-Summer 2010, as seen at AD’s.
Beschaven. De éne ware Cultuur bij de mensen brengen. Zin voor Kunst opwekken. Weten wat Goed en Waardevol is. De collectieve Smaak bepalen. Grote Literatuur oplepelen. Performante praat bloggen. M.a.w. de Wereld redden met expo-, podium-, muziek-, boeken-, film-, video- en nog-nieuws. Zoals het meest interessante van elke dag:
Gestolen viool terug dankzij alerte vioolbouwer. Scarlett Johansson poseert weer voor Mango.
… Is dàt de missie niet van Cobra, de nieuwe cultuursite van de VRT?
Jaja. Al goed? Ach, ik fool er maar wat mede.* Het gaat me om Dimitri Verhulst als een van de Grote Publiekstrekkers voor Cobra.be. Naast Panamarenko, Marie Vinck, … Van de reclameclips op radio en tv. Niet mis, niets mis mee, toch: bekende namen, mediagenieke koppen (kopjes), meestal leuke, artistieke decors, mooie stemmen. Kortom, aantrekkelijke filmpjes, plezante dingetjes. Het verhalenrecept is niet bijster origineel, maar kom. Als … ik nog les zou geven, zou ik zo’n filmpje van de grote nieuwe cultuursite van Vlaanderen meepikken soms, als opwarmend introotje. Kwestie van de Zeitgeist in luttele seconden binnen de klasmuren te brengen en de kritische blik aan te scherpen. Blik. Op de industrie, het management, de marketing van Cultuur. Die éne en ware, volgens de openbare omroep, de VRT. À la bonheur!
Meest bekeken in de bezienswaardige videozone? Raad eens. De jonge veulens van The Black Box Revelation, die echt aan de verovering van de wereld bezig zijn! U kijkt (en luistert) toch ook? Ik had ze wel al even eerder op Cutting Edge volwassener zien worden met Silver Threats. Dubbelop, dus, maar de compilatie op Cobra.be van de presentatie van hun nieuwe plaat mag er best zijn!
En Boek? Toch wel lekker bij de hand. Wat bereikbaarheid én aaibaarheid betreft, een 10 op 10. Ik hoef niet meer de afzonderlijke VRT-sites te doorzoeken. Neem bijvoorbeeld dat interview van thrillerspecialist John Vervoort met James Ellroy of de favs van Bent Van Looy (ik hoorde hem zondag op Radio 1). Of Charles Ducal, geïnterviewd door Johan de Haes. Ik had voor hem ingeschreven op de studiedag van Stichting Lezen, maar kon niet gaan, en in een inhaalbeweging las ik hem na over zijn Gedichtendagessay op de Gedichtendagsite en in Knack. Maar de film op Cobra.be slaat de andere presentaties. Mooi van Cobra! Nog: het Archief, de Classics. Ik ben hier liever dan bij de Boekenburen!
… En wat denkt Eric Antonis, kersverse Cultuurprijs Vlaanderen 2009 voor Algemene Culturele Verdienste, over Cobra? Hij houdt zich (voorlopig?) voorzichtig op de vlakte: hij kent de (overigens kersverse) site nog onvoldoende, … maar vindt het ‘rodelopergehalte’ toch wel [...]. À la bonheur. Altijd maar die meetlat leggen tussen ‘hoog’ en ‘laag’, tussen commercie en media en kunst en cultuur: wanneer zal het ophouden? Tja, de cultuurbonzen van vandaag moeten ergens van leven, niet. Maar de times, aren’t they a-changin?…
* Noot. Woordenschat ontleend aan Anthonis De Roovere, Sotte amoureusheijt, strofe II.
Dance sacrale uit de Sacre, zoals op Wikipedia onder Igor Stravinsky.
Februari dooimaand pianomaand? Een samenloop van omstandigheden? Gisteren speelden we de kleine Amadeus. Pianoconcerten op de achtergrond tijdens het puzzelen, torens bouwen, met de brandweerwagens rijden en de politie-auto’s, jeeps, tractoren, sportwagens, autobussen, (Thomas de) treinen, brommers. Ook andere favorieten van het moment: The Ting Tings, K3 (de oude en de nieuwe, met een lichte voorkeur voor de nieuwe), Axelle Red, dierenkinderliedjes, zoals De kikkertjes en de legendarische Maya de Bij. Mayaaaaaa zingt D vol overgave uit volle borst en met zijn hoogste stemmetje.
Vandaag tuimelen via Stijn (UreallyR my most delicious feeds!) twee virtual pianos pardoes in mijn mailbox. Héérlijk, toch! Na het ontbijt en voor het koken van de soep en de patatten heb ik aangezet. Het plezier van toetsen* aanraken. Klankenspel. Alsof ik niets anders te doen had.
Noem het lentekriebels. Le Sacre du Printemps. Associëren en linken en knippen en plakken naar hartenlust. Het zal de wereld niet redden, maar het doet ook niemand pijn. Wie niet horen wil, schakelt om of uit. Zo simpel is ‘t. Aan het wentelen van de seizoenen echter ontkomt niemand.
*Afbeelding: The Virtual Piano op Facebook.
Welk essay slaat alle boekentops de komende maanden? Welk boek onthaalt de kritiek met loftuiting en applaus? Welk werk staat te verschijnen in de nominatielijsten van de non-fictie? Valt ongetwijfeld in de literaire prijzen? En verschijnt in andere talen?
Welke auteur wordt op 1 februari 37, en loopt de komende weken gegarandeerd nog méér in de kijker dan hij nu al doet? Wie verleidt op onnavolgbare wijze tot lezen met ongeëvenaard schrijf-, redenaars- en theatertalent?
Wie Franse literatuur en cultuur zegt in Vlaanderen, Nederland of Frankrijk (zeg Europa, zeg de wereld), denkt Bart Van Loo. Een naam met faam. Met meesterschap en passie voor zijn vak heeft hij zich een zeer stevige plaats veroverd in de literaire, culturele en mediawereld. Hij is een autoriteit, een man van eruditie, noblesse, zwierige stijl, en humor. Zijn boeken zijn gebaseerd op academische studie en demonstreren een exquise fijne smaak, een fenomenaal taalvermogen en bruisende humor. Hij is niet alleen schrijver, hij is een man van vele schone kunsten: mediaman, theaterman samen met Vitalski in de humorshow Oot Kwisien Literair, spreker, recensent, acteur, causeur, presentator, blogger (ook voor Knack), bedenker en producent van TVlivre, cultuurambasssadeur.
Deze week is er de feestelijke presentatie van O vermiljoenen spleet, het derde boek van zijn Frankrijk-trilogie, na Parijs retour en Als kok in Frankrijk. De cover straalt verleiding, fijne humor, kunstzin en klasse uit: de encadrering en de achtergrondkleur herinneren me aan mooie oude uitgaven van (Franse en Engelse) Schone Letteren.
De boekadvertentie van Bart Van Loo’s uitgever verlekkert met treffende epitheta. Tja, zou je als koper / lezer voor minder willen gaan dan wulpse lichamelijkheid, de intiemste dingen, lagere hartstochten, scabreuze taal, wellustig, gekruid, libertijns, zedeloze teksten, hedendaagse pornografie, aangebrande klassiekers uit de wereldliteratuur, en prachtige eeuwenoude gravures? (Bron: Meulenhoff / Manteau.)
Nestel je je met het boek in een hoekje? Koester je het als je nieuwe livre de chevet? Duik je met de nieuwe Bart Van Loo de koffer in?
Reikt Bart Van Loo ons niet de toversleutels aan naar historische en hedendaagse vertrekken waar we anders niet hadden kunnen komen? (Deze laatste zin heel vrij naar Marcel Proust, Sur la lecture, of Préface du Traducteur in: Sésame et le Lys, 1905.)
Felicitaties, Bart Van Loo! Bon anniversaire en heel veel succes!
Sonic Acts Festival XIII: The Poetics of Space. Spatial Explorations in Art, Science, Music and Technology. Dit wervende overzicht in beeld en geluid: ik ruim ruimte in voor ‘ruimte’, voor plaats, zoals volgens Sonic Acts vandaag beschreven, omschreven, ontworpen, gedroomd, getoond, bewoond, bereisd, beluisterd, tentoongesteld, beleefd, bestudeerd, onderzocht, gecreëerd.
De festivaltitel, leert de site, is ontleend aan een werk van de Franse filosoof Gaston Bachelard. Op Wikiquote vond ik citaten uit zijn boek La poétique de l’espace (1957) dat alle ruimte geeft aan de verbeelding, het beleven van de ruimte tegenover het ‘bemeten’ ervan in de wetenschap, ook de architectuur, bijvoorbeeld. (Niet dat ik een kenner ben van Bachelards fenomenologie: ik vat minimaal samen om binnen de ruimte van zijn gedachten te komen …)
Bachelard over wonen en huizen en poëzie. Ik plak en bewaar uit Wikiquote in mijn eigenste dagboek:
La devise du mollusque serait alors : il faut vivre pour bâtir sa maison et non bâtir sa maison pour y vivre.
Si l’on nous demandait le bienfait le plus précieux de la maison, nous dirions : la maison abrite la rêverie, la maison protège le rêveur, la maison nous permet de rêver en paix.
Les mots — je l’imagine souvent — sont de petites maisons, avec cave et grenier. Le sens commun séjourne au rez-de chaussée, toujours prêt au « commerce extérieur », de plain-pied avec autrui, ce passant qui n’est jamais un rêveur. Monter l’escalier dans la maison du mot c’est, de degré en degré, abstraire. Descendre à la cave, c’est rêver, c’est se perdre dans les lointains couloirs d’une étymologie incertaine, c’est chercher dans les mots des trésors introuvables. Monter et descendre, dans les mots mêmes, c’est la vie du poète. Monter trop haut, descendre trop bas est permis au poète qui joint le terrestre à l’aérien. Seul le philosophe sera-t-il condamné par ses pairs à vivre toujours au rez-de-chaussée ?
Buiten kleurt de natuur de ruimte wit in. Le paysage enneigé n’est-il pas un état d’âme? Ook voor de dakloze?
@ PETER HOLVOET-HANSSEN
Een hele dikke warme proficiat, Peter Holvoet-Hanssen! Eindelijk …, hoeveel jaren hebben we jou niet tot stadsdichter verklaard. Wat een roeping! Wat een indrukwekkende poëtische droom heb jij voor Antwerpen, voor de Antwerpenaars en anderen, jong en oud, vooral ook jongeren. Inclusie. Wat een engagement!
Op zoveel foto’s en ook in deze Klara-filmopnames herken ik de eeuwige staande lamp met het huiselijke licht: oranjekleurend zacht, warmte en creativiteit verspreidend vanuit het met je vrouw Noëlla Elpers gedeelde Kapersnest. Meermaals waren Chris en ik bij jullie thuis te gast om er ‘wilde’ plannen te smeden voor poëzie op school, voor avontuurlijke poëzielessen en intimistische dichtwedstrijden voor jongeren. Jullie moesten op van die feestelijke dagen heel vroeg op voor een hele verhuizing van decorstukken en -stukjes, kostuums en boeken. Onvergetelijke ontmoetingen en sessies! Vurig avontuurlijk!
Het was vele jaren geleden dat ik je op de Boekenbeurs leerde kennen toen je op het podium verscheen om je Debuutprijs voor “Dwangbuis van Houdini” in ontvangst te nemen …
Jouw poëzie is er geen van hapklare brokken, neen, je bent geen Herman de Coninck-volgeling. Onbegrijpelijke taal? Neen, toch. Is het niet de aard van de taalkunst zelve die kruipt en woelt en stroomt waar ze niet gaan kan in de wereld van nagestreefde eenduidigheid. Oneindig te variëren, het woord. Oneindig diep en speels tegelijk. Beyond borders. Buiten de grenzen kleuren is altijd jouw ding geweest. En als stadsdichter wil je ook ‘voorbij de grenzen’ van de officiële status van de functie tot nu … o.a. toerend met de Vrijbus-poëziebus.
Vanmiddag zal jij vanop het balkon van het Antwerpse stadhuis je eerste stadsgedicht voorlezen, en opent je Woordenkraam op de Grote Markt.
Heel veel succes, PHH en Noëlla aan je zijde!
janien
PS Een update met een link naar Jorden Hellemans Photography. Natuurlijk was ik de foto’s van Jorden Hellemans niet vergeten! Ze staan zorgvuldig opgeslagen in mijn archief. Jaren geleden, toen Jorden nog fotografiestudent was, vroeg hij me naar BV’s in het Antwerpse die zich misschien wel zouden willen laten fotograferen voor een opdracht van de hogeschool. Ik suggereerde hem jou, Peter Holvoet-Hanssen, je ‘publiekvriendelijkheid’ en loyaliteit indachtig. En ja! Jorden was wat blij … Zijn foto’s van toen heeft hij nu ter ere van je stadsdichterschap op zijn blog gepubliceerd. Ik vind die foto’s nog altijd even mooi als toen ik ze voor het eerst zag. En de lamp – onafscheidelijk? Die doe je toch nooit weg, PHH, o Pedro Valentino?!
Grafische bewerking van het beginvers uit het gedicht Leve de camouflage! van Arjen Duinker, zoals gepresenteerd op de Gedichtendagsite.
Winnaar Gedichtendagprijs 2010.
Ook de blogposttitel citeert uit Leve de camouflage! dat uit Arjen Duinkers bundel Buurtkinderen komt, Uitgeverij Querido, 2009, p. 102. Op Gedichtendag 2010 leest de dichter zijn gedicht voor. Hij leest ook andere gedichten: hier op YouTube in een mooie opname van Weerwoordfestival (2009).
Leve de camouflage! Identiteitsontwikkeling? Laat het je nog eens van een dichter, psycholoog en filosoof gezegd zijn.
Nieuw! Met Twitterop.Dichtoefeningen schrijven we wildrankende ecologische poëzie op Twitter, en dit vanaf Gedichtendag 2010.
Twitterop is een nieuwe dichtcampagne van The Sausage Machine. Na Gedicht verzonden (2007). Zoals beloofd. En aangekondigd door Corinne Nederlof op Onderwijsvanmorgen.nl. Geïnspireerd door Margreet van den Berg, Herman Van Rompuy alias Haiku Herman, Chas Newport, en het Woord van het Jaar 2009. Natuurlijk is hij niet bijster origineel, de #twop, een 140, een twitgedicht. Het gaat vnl. om een uitnodiging tot online dichten, woorden wikken, wegen, wokken. De uitdaging en het plezier van het spelen met taal.
Kort en goed
een gedichtje gezond
naar ieders maat
fris en fruitig
exotisch of klassiek
haiku of karamellenvers
op het ritme van de tijd.
Jaja, schrijven is immers schrappen en poëzie geconcentreerde of gecondenseerde levensernst/levenslust. Dat geldt zeker voor 140-poëzie, een concurrent van de 160.
Ga dus naar Twitter.com en produceer je eerste twop. Twop is de samentrekking van Twitterop. De twop is een twitter- of 140-gedicht met het herkenningsteken #twop (hashtag twop). Dankzij de toevoeging van #twop aan je dichtoefening kunnen we de twops oplijsten en dus snel verzamelen. Als #twop er überhaupt komt …
De #twop is dichterlijke vrijheid op en t(w)op. Thema-, stijl- en toonvrij. Twopperdetwopperdetwop is de … kaboutertwop. En de twip twop hiphopt erop los. Op zijn Gezelliaans twittert ‘t en twopt ‘t. Of à la Paul van Ostaijen of dada of haiku. Of gewoon je persoonlijke dichtstijl. Bloedernst, zen, humor, fantasie, actualiteit. De #twop gaat zo breed en diep en hoog en laag als de inspiratie, het verlangen, het onderwerp, de taalkracht (ver)voert. In 140 tekens of minder. Kort en goed. Waarom ook niet? [...] few and fewer people like the long text form, las ik vandaag nog op iA.
Sociaal dichten? Niets moet. We kunnen langere gedichten in gang zetten door een #twop als een couplet of refrein te lanceren, of commentaar op een #twop geven. Ik zeg maar wat. Misschien komt er wel een Twop Poets Society. Of niet. Vrijheid, blijheid.
Voorstel. Zullen we vanaf morgen, Gedichtendag, van de donderdag een twopdag maken? Taalkneeddag. Verzenmix-. Klankencocktail-. Woordendeegdag. Vol zin of zonder zin.
As seen on Twitter.
Prettige Gedichtendag! 
Mét of zonder #twop.
 | janien op 2010-02-10 Snow hO hO … … |
 | Stijn op 2010-02-10 Snow hO hO … … |
| janien op R.I.P. Het Andere Boek. Leve h… |
 | Marie op R.I.P. Het Andere Boek. Leve h… |
 | Peter Holvoet op Meesterlijk buiten de lijnen k… |
Wereldblog Wiki Het Scriptorium Margreet van den Berg Elke Das Wilfred Rubens Pierre Gorissen Willy Vermaelen KlasCement Nieuws Vlaams-Nederlands Huis deBuren
|
