Dagen vol gedichten en onstabiele theekannen (missMieke’s Piece of Blog)

     missMieke’s Piece of Blog

Dagen vol gedichten en onstabiele theekannen

Januari is een prachtige maand! Niet om het weer, want dat is verschrikkelijk, en ook niet om de grote hoeveelheid bijzondere gebeurtenissen, want die zijn er niet, maar wèl omdat ze er in deze maand een dag hebben uitgepikt om hélemaal te gebruiken voor gedichten. Gedichtendag, op 31 januari, is volgens mij een veel te zeldzaam moment! Want heel mijn leven zit vol met dichten en bedicht worden!

Mijn dagen worden gevuld met woorden. Ik praat een hele dag en dan schrijf ik ook nog eens een héle boel neer. In de vorm van verhaaltjes, vragen en brieven, gedichten en blogberichten, … En wat meer is, ik word gehoord zonder te spreken! Ik word gelezen! Ik kan mijn geheime gevoelens kwijt en kan mijn hart luchten zonder het te laten zien!

Dit jaar wordt gedichtendag  gewijd aan voorwerpen. Gewone, alledaagse dingen worden eens langs een bijzondere kant bekeken, gewikt en gewogen, geproefd, geroken en besproken. Een ode aan de knalrode knoop aan je jas, het vlees in de vitrine van de beenhouwer, de afgeklauwde tennisbal van je hond en die éne bruine pianotoets, tussen alle zwarte en witte.

‘t Is wonderbaarlijk hoe al die geweldige dichters en dichteressen erin slagen om de meest banale dingen om te toveren in iets waarvan het vreemd is dat het niet wordt gezien! In iets dat bijzonder en waardevol is!

Ik heb geprobeerd mijzelf te vergelijken met een voorwerp. Om wat ik vaak voel opnieuw te verweven, te verwerken en te uiten in een gedicht. Daarom (opnieuw) het idee van een theekan:

Je giet me vol
Kokend water
kolkt
In mijn kille holte binnenin
Je woorden
Toveren witte wolkjes
tegen de rand van
mijn bestaan
Berustend
Tot je hand me zacht
maar dwingend
kantelt
en ik tevreden
en gehoorzaam
Mijn alles
en mijn helemaal
Stomend
In je knalrose
lonkende
Theekop giet

Voor veel mensen ben ik en is wat ik doe verwarrend.  En dat is begrijpelijk, want ik vind mezèlf al verwarrend! Maar met dit gedicht bedoel ik dus dat er vaak zoveel in me stroomt, dat ik zoveel zie en hoor en voel, en dat ik soms maar een klein duwtje nodig heb om mezelf leeg te laten stromen. En dat leegstromen gebeurt vaak via het bloggen, schrijven, dichten, tekenen, piano spelen, …

Een tip dus, voor iedereen die voelt dat het hete water te hoog komt, zoek iets, of iemand die je helpt kantelen!