verborgen verhalen en mistige mysteries (missMieke’s Piece of Blog)

  

      missMieke’s Piece of Blog

verborgen verhalen en mistige mysteries 

De lente wordt deze maand officieel ingezet en bij een officiële lente hoort natuurlijk ook de officiële lenteschoonmaak. Vol goede moed en onder lichte dwang ben ik maar weer eens begonnen met het opentrekken van alle kasten die er in mijn kamer te vinden zijn (en dat zijn er heel wat). Ik háát opruimen! Maar toch heeft het ook zo zijn voordelen … onder de stapels papieren, kaften, boeken, mappen en wat je je verder (niet!) kan indenken kom ik zo af en toe iets tegen dat best het herlezen waard is.

Ik ben verslaafd aan schrijven … en omdat ik vaak plotseling, ineens, per toeval een idee heb, of omdat er iets in mijn hoofd zit dat er dringend uit moet, durft het wel eens voor te komen dat ik er gewoon op los krabbel. Op taken (daar heb ik nadien spijt van, omdat ik af en toe vergeet dat je een pen níét kan uitgommen, zodat ik mijn taak kan gaan overschrijven), op alle mogelijke losse papiertjes, op mijn handen, op foldertjes, in tijdschriften, op posters, …

Overal, waar ik tijdens zo’n opruimbeurt kijk, kom ik verhaaltjes, gedichten, liedjesteksten, kwade boodschappen, … tegen!  Dagboekfragmenten uit lang vervlogen tijden (waarin staat hoe vréselijk ik het vind om kleren te moeten gaan kopen, terwijl ik nu niets liever doe) en gedichtjes over de meest kinderlijke onderwerpen.

Eentje dat ik tegenkwam, neergekrabbeld op een servette uit ‘de Panos’ (ik zie mezelf daar al zitten, driftig te schrijven, met een rood hoofd, omdat ik al niet meer wist wát nu net het idee was)

Verscholen tussen hoge struiken
Zit ik aan de overkant
streel je blik in mijn geheugen
Volg de tekens van je hand
Ik voel je lach in mij weergalmen
Herhaal je woorden, lang en traag
Fluister dan, in mijn gedachten
‘Hoi vreemde, Ik zie je graag!’

En omdat ik dan zo zit na te denken over waar en wanneer ik al die dingen heb opgeschreven en nog verder op zoek ga naar andere tekstjes ligt mijn kamer er nu nog net zo bij als vóór ik begon op te ruimen!

Schrijven is heerlijk en ‘t kan enorm opluchten, maar het is gevaarlijk als je zo’n verschrikkelijke rommelkont bent zoals ik!