Die twee. Ouders. Een hommage door Lies Bulckens

Exclusief voor The Sausage Machine! Vanuit Sevilla, op Erasmusstage in het hoger onderwijs, schrijft Lies Bulckens, een van mijn oud-leerlingen, een tedere en poëtische gastpost over haar ouders. Lies behoort tot het groepje jonge auteurs tussen 16 en 26 jaar die regelmatig voor of op dit blogje schrijven. De meesten van hen hebben ook een eigen blog, zoals Lies Bulckens, die een reisblog bijhoudt. Lies’ eerste TSM-post handelde over de Semana Santa, de Goede Week, die Lies in Sevilla meemaakte.  

Kinderen en ouders. In deze lentedagen bloesemt hun liefde weer veel warmer, intiemer, ontroerender en uitbundiger op in webwoorden overal. Of … knippen ze eindelijk de navelstreng door om een nieuwe lente in hun leven te kunnen verwelkomen: zoals Delphine Boël met de publicatie van haar autobiografie. Woordenwolkerig speels klinkt ouderliefde bij Ewan McIntosh in het getwitter tussen hem, zijn broer en hun moeder. En diep intiem in de tien Moedermomenten van Sylvie Marie die door Jozef Deleu geselecteerd werden voor de jongste uitgave Uit het nest geroofd  van zijn poëzietijdschrift Het Liegend Konijn. Op die website staan trouwens vijf prachtige ouder- en moedergedichten uit dat aprilnummer 2008: van Sylvie Marie, maar ook van Leonard Nolens, Anne Büdgen, Myrte Leffring en Leo Vroman. Ontroerend mooi. Zelf zestig kan ik mijn tranen niet bedwingen.

  Lies Bulckens

 

Die twee. Ouders 

Ze zijn weer naar huis, die twee. Na een trip door Andalusië en een bezoek aan hun jongste zit hun paasvakantietrip er weer op. Ze hebben het goed gehad. Ze hebben het altijd goed gehad samen, die twee. Die twee, dat zijn mijn ouders, Paul en Ria, middenvijftigers die van het leven genieten.

Sinds de kinderen oud genoeg zijn om alleen te overleven, hebben ze hun vakantiedraad met twee weer opgepikt. Het is veel rustiger om met twee door een mooi land te rijden zonder vier gillende, wenende, zingende, zagende, lachende, kibbelende bengels op de achterbank. Ze hebben het juiste beroep, met de meeste vakantie. Het zijn leerkrachten, die twee.

Mijn moeder houdt van haar vleugelpiano en vindt rockmuziek maar kakmuziek. Mijn vader houdt van zijn dwarsfluit en Willem Vermandere en zet de radio graag luid. Ze zijn gebeten door de muziekmicrobe sinds jaar en dag.   

Mijn moeder speelde samen met haar zus de sterren van de Vlaamse-Ardennenhemel op hun gitaar aan het kampvuur op scoutskamp. Mijn vader speelde in zijn jonge tijd op een hoop heilige missen van allerlei kalibers.

Ze genieten van het leven van elke dag. Ze eten graag, lekker en veel.

Mijn moeder kookt gezond met weinig vet en zout. Mijn vader kookt minder gezond, meer vet en zout, en met meer smaak.

Ze zijn verschillend maar hebben zoveel gemeen.

Ze houden van veel en verafschuwen weinig.

Maar het meest houden ze van elkaar.
Die twee.