Bezinnende Boeken en Verrassende Verhalen (missMieke’s Piece of Blog)

  missMieke’s Piece of Blog

Bezinnende Boeken en Verrassende Verhalen 

Hoihoi bloggers

Deze maand heb ik niet heel lang moeten nadenken over mijn blogthema voor dit bericht. ‘t Was een drukke maand en dan durven de zenuwen af en toe wel eens de bovenhand te nemen!!  Het enige wat dan nog redding biedt, zijn boeken. Boeken, verhalen, gedichten, sprookjes, enz. slagen er steevast in om mij eventjes volledig te laten verdwijnen en om weg te kruipen in iets spannends of romantisch, … Daarom ben ik, met bibliotheekpasjes van de hele familie naar de bib getrokken en heb mijn tassen volgeladen met massa’s boeken!

Zo heb ik bijvoorbeeld een boek gelezen van Gerda van Erkel, Ik kom je halen. Dat gaat over een tweeling waarvan een zusje van een paard tottert en in een coma raakt. Maar iets wat zo bijzonder is aan de boeken van Van Erkel, is dat ze echt speelt met taal. Hier een aantal dingen die ze in haar boeken zegt:

“Plagen is knuffelen met woorden. Dat doe je alleen als je gek op iemand bent.” (Dus denk daar maar eens aan als iemand je loopt te plagen ;-)  )

“Allebei hebben ze blauwe ogen, alleen zijn die van Violet een tikje grijzer, omdat ze voortdurend zit te dromen, en zitten er in die van Floor geelbruine spikkeltjes: voor elk binnenpretje één, en dat zijn er nogal wat.” (Ik heb blauwgrijze ogen, mét geelbruine spikkeltjes!)

“En vragen. Zoveel vragen als er elke dag nieuwe schelpen aanspoelen. Dromen meeuwen ook als ze vliegen? Hebben wolken verdriet als ze huilen? Bibbert de zon ook als er een wolk voor schuift? En de zee, wordt die nooit moe? Altijd maar heen en weer, heen en weer. En wie zal ik later zijn? Er is maar één vraag die ze zichzelf nooit durft te stellen. Toch zit ze er, piepklein opgevouwen in een zwart blikken doosje, diep weggestopt in haar buik. Met een deksel en een hangslot erop en nog een touw eromheen met negen knopen.” (Ik zit zelf ook altijd met vragen, waar het heelal stopt en of mensen het niet leuk vinden om af en toe iets niet leuk te vinden en …)

“Soms raapt ze een mooie steen op en houdt hem naar de zon. Hij vangt het licht op. Floor neemt hem mee naar huis: de steen met het licht van de zon erin. Dan kan ze ernaar kijken op de dagen dat het regent en straks, als de winter weer komt, met zijn lange donkere nachten. Daar houdt ze niet van, van het donker.”

Verder ben ik ook (eindelijk) eens wat boeken op gaan duikelen in de volwassenenbib. Tot hiertoe kwam ik toe met de lectuur van de jeugdbib, maar ik vond het tijd om mijn boeken-grenzen eens te verruimen. En ‘k kwam per toeval uit op een gedichtenbundel van Stef Bos, JA! Daarin staan énorm veel mooie gedichten waar je over na moet denken (en die je af en toe zelfs een lichte aanval van hoofdpijn bezorgen).

Er stonden een aantal gedichten in die ik echt heel aangrijpend vond, maar dit is er een dat gaat over taal.

Mijn taal
is als de stok
waarmee de blinde
zich een weg baant
in een vreemde stad

Op de tast
leer ik de lengte
van de straten kennen
en het huis
waar mijn gedachten wonen

Mijn taal
zoekt het gezelschap
van een schilder
die het vlak verdeelt
en invult
als een landkaart
met steden
en rivieren
waarvoor ik
de namen mag verzinnen

Mijn taal
zoekt altijd weer
een beeld
om naast te staan
om vast te houden
te omarmen
of met haar
van mening te verschillen

Misschien is het soms handig als je in één keer én schilder én dichter bent? Maar misschien is het gewoon zalig om met iemand ‘van mening te kunnen verschillen’? Ik denk dat ik maar eens op zoek moet gaan naar een schilder  ;-).

Hier volgt nog een laatste gedicht, dat ook gaat over taal en woorden. Het is eveneens een gedicht van Stef Bos.

Nog nooit
de woorden
zo zien dansen
als deze nacht
Voortdurend wisselend
in halfduister
de een
met de ander
en de ander
met de een
dicht tegen elkaar
Voor even een zin
en dan weer alleen

Het verlies
In de armen
van het verlangen
En het verdriet
liet zich leiden
door geluk

Toen
opeens
stopte de muziek
Het licht ging aan
Daar stonden ze
de woorden
bijna beschaamd
kijkend naar elkaar
zoekend naar een recht
van bestaan

De handen vielen stil
De lijnen op papier
liepen dood
tot de verbeelding zei
Het is maar een spel

Toen viel het orkest in
De dans weer geopend
De glazen gevuld
en de zinnen
verzet

Ik hoop dat ik zelf ook ooit zo zal kunnen schrijven, want ik vind het een hele kunst om zoveel verschillende dingen te verstoppen in zo weinig woorden, die zelfs niet eens zoveel met elkaar te maken hebben!  

Als je dus ook soms opeens enorm veel zin hebt om jezelf onder te dompelen in een goed boek, zijn de boeken van Gerda Van Erkel zéker aanraders! Buiten Ik kom je halen heeft ze o.a. ook nog  Rimpels en Geruis geschreven, een boek over een jongen wiens zus stierf door een aanrijding en die daardoor met een hele boel mensen in de knoop ligt. Verder is er nog Leven op de rand en nog vééél meer!

Ik ga nu nog wat genieten van een héérlijk meizonnetje (nu we de aprilse grillen en maartse buien eindelijk een beetje achter de rug hebben) met, jaja, een boek.

Schrijf jullie later!!
Kusjes en vrolijke lentegroetjes

Mi(ssmi)eke