Mijn dochter en ik
Terwijl ik lees voel ik mijn dochter kijken;
ik laat niets merken en lees rustig door.
Haar leven doet zich helder aan mij voor:
het zal in alles op het mijne lijken.
Niets kan ik doen, opdat zij zal bereiken
wat ik, amper gevonden, weer verloor;
geen vindt van het geluk méér dan een spoor,
ook zij niet, en ook zij zal het zien wijken.
Ik sluit het boek. Wij zitten naast elkaar;
geen woorden tussen ons; slechts, even maar,
de glimlach van de een tegen de ander.
‘t Is of ik in mijn eigen ogen staar,
en wat daar staat, het is als water klaar,
wanneer ik langzaam in mijzelf verander.
Ed. Hoornik (1910-1960)
uit Tweespalt (1943)
Daggedicht 9 maart 2010 via de Coster-lijst, een onderdeel van (vrijwilligers)Project Laurens Jz Coster, redactie Raymond Noë: Elke werkdag een klassiek Nederlands gedicht in je elektronische brievenbus.
De Coster-lijst biedt een prachtbloemlezing! Daarbovenop linkt ze naar interessant nieuws, vandaag over G.K. van het Reve in Friesland, en naar info over de dichter en/of het gedicht. Wonderbare verrassingen: alles op een presenteerblaadje gratis thuis bezorgd!
… Spiegelingen. Op Vertel eens zag ik een moeder kijken naar haar lezende zoon, in een boek verzonken. Ik dacht: een spiegeling van strofe I. Een lezende vader voelt zijn dochter kijken. En ik, terwijl ik dit lees, zie ik mijn kinderen lezen, en hun kinderen. Wat een geluk!
