The Sausage Machine

januari 13, 2009

Giechelen, Gieren en Grappige Boeken (missMieke’s Piece of Blog)

missmieke-grmissMieke’s Piece of Blog

Giechelen, Gieren en Grappige Boeken

Goh … ’t is weeral zover! 2008 is netjes afgerond en 2009 met stijl en véél vuurwerk ingezet. En ondertussen is het dus ook de eerste maandag van de maand. Voor iedereen dus een super enorm gigantisch gelukkig Nieuwjaar en de beste wensen voor dat nieuwe jaar.🙂 Hopelijk wordt het een jaar vol waargemaakte verlangens en uitkomende dromen.

Tijdens mijn kerstvakantie is in elk geval de droom van ‘nog eens rustig te kunnen niksen en lezen’ wel uitgekomen. ’t Was een hele drukke vakantie, maar tussendoor heb ik toch de tijd gevonden om een heleboel boeken te doorzwemmen (lezen is zoals zwemmen: het is leuk, ontspannend en je doet het volledig op je eigen tempo en je eigen manier😉 ).

De eerste week van de vakantie zat ik met de familie in de Ardennen en voor ik ‘op reis’ vertrek, sla ik op voorhand altijd een voorraadje boeken in. Deze keer was ik, na het zoeken van een beetje “moeilijkere lectuur” in de volwassenenbibliotheek, nog eens naar de jeugdbib getrokken, kwestie van mijn geëxamineerde hersenen een beetje ontspanning te gunnen. Bij mijn zoektocht botste ik op twee boekjes van Louise Rennison:

het eerste was Neefjes, nymfo’s en noenga-noenga’s, het tweede Dansen in je niksie.
 

Louise Rennison is geboren in 1952 en woont in Brighton, Engeland. Ze was stand-up comédienne met veel eigen shows. Daarnaast schreef ze voor televisie en film. Haar bekendste script is dat van de film Spiceworld van de Spice Girls. Rennison schreef ook columns voor een Engels tijdschrift, The Evening Standard. Hierdoor werd ze ontdekt door een Engelse uitgever, die haar teksten ontzettend grappig vond. Ze vroegen haar toen een tienerdagboek te schrijven. Dat werd Tijger, tanga’s en tongzoenen, Bekentenissen van Georgia Nicholson.

Ik heb me echt enorm geamuseerd tijdens het lezen van die verhalen. Het zijn dus eigenlijk allemaal dagboekfragmenten van Georgia, die 15 jaar is en geconfronteerd wordt met de dagelijkse problemen van een puber/tiener. Ze wordt verliefd, heeft last van pukkels, zusjes en ouders, ruziet met vriendinnen en vriendjes, …  Rennisons taalgebruik is bijzonder grappig en lijkt echt uit het leven van een puber/tiener gegrepen. Hoewel de verhalen van Georgia soms extreem zijn, kwam ik toch vaak dingen tegen die vrij herkenbaar waren, maar die op zo’n sublieme manier werden verteld dat ze bijzonder grappig overkwamen.

Ik heb echt genoten van Rennisons boeken en was dan ook meer dan blij toen ik zag dat ze nog een heleboel andere verhalen heeft geschreven over Georgia’s leven.

Onder ‘More’ volgt een fragment uit Neefjes, Nymfo’s en Noenga-noenga’s, dat ik zomaar willekeurig heb gekozen, maar dat goed de sfeer in de boeken uitdrukt.

Hierbij ga ik het laten voor deze maand, zodat ik nog snel naar de bib kan fietsen om de jeugdafdeling af te schuimen, op zoek naar het vervolg.😉

Nog veel sneeuwgenot en tot blogs!!

Dikke kus,
Mieke

Woensdag 3 november

7.00u:  ik werd wakker met een stijve nek en een soort zuurstofflesvorm in mijn wang waar duikbarbie gelegen had.

Pap kwam in een pak de keuken in. Jemig.

Niemand zei iets. Alleen Libby gromde naar hem. Het blijkt dat ze gisterenavond helemaal geen nachtmerrie had; ze was gewoon wakker geworden en h ad pap in zijn pyjama gezien.

Mam verkeerde in haar gebruikelijke ochtendlijke droomwereld. Ze kwam haar slaapkamer uit met alleen haar beha en een rok aan. Ik zei: ‘Mam, doe me een lol, ik probeer te eten.’

Maar toen deed Vati zoiets GROTESK. Hij pakte een van mams noenga-noenga’s beet (nou ja!) en kneep erin en deed van ‘toet toet’!!

In de badkamer bekeek ik de achterkant en de zijkant van mijn hoofd. (…) Toen legde ik mams vergrootspiegel eronder en bekeek mezelf van de onderkant, want stel dat de SeksGod op mijn knie lag en bewonderend naar me opkeek en een liedje zong (wat hij al gedaan had), nou, dan wilde ik weten hoe dat eruitzag.

Ik wou dat ik het niet gedaan had, en wel om twee redenen.

Ten eerste zag ik in de spiegel dat mijn neus GIGANTISCH is. Hij moet ’s nachts gegroeid zijn. Ik leek Gérard Depardieu wel. Wat geen pluspunt is als je geen 48-jarige Franse vent bent.

Ten tweede kan je mijn puist van onderen heel goed zien.

 

8.18u: Jas stond voor haar tuinhek op me te wachten. Ik gedroeg me afstandelijk en vol rijpheid. Slaafje zei: ‘Ik heb een jambroodje, helemaal voor jou.’

‘Je kunt me niet slecht behandelen en me dan met een jambroodje omkopen, Jas.’

Wel dus, want al snel liep ik lekker te kauwen.

Onderweg zei ik tegen Jas: ‘Heb jij het idee dat mijn neus groter is dan gisteren?’

Ze zei: ‘Doe niet zo raar, neuzen groeien niet.’

‘Nou, verder groeit toch ook alles – haar, benen, armen .. noenga-noenga’s. Waarom zou je neus achterblijven?’

Het kon haar duidelijk niets schelen. Ik ging verder: ‘En zie je dat ik een puist in mijn linkerneusgat heb?’

Ze zei: ‘Nee.’

‘Maar stel dat je mijn neus in keek, van onderen.’

Ze had geen flauw benul waar ik het over had. Ze heeft net zo veel fantasie als een doperwt. Een halve droperwt. We liepen door het park en ik probeerde het haar uit te leggen.

‘Oké, stel dat ik een liedje zong. En jij was de SeksGod en je lag met je hoofd op mijn schoot. Bewonderend naar me op te kijken. Geboeid door mijn enorme talent. Wachten op een geschikt moment om me te bespringen en me helemaal suf te zoenen.’ Ze snapte het nog steeds niet, dus sleurde ik haar mee naar een bankje om haar te laten zien wat ik bedoelde. Ze moest haar hoofd op mijn schoot leggen. Ik zei: ‘Nou… wat vind je ervan?’

Ze keek op en zei: ‘Ik haar je niet zingen.’

‘Ik zing ook niet’

‘Maar je zei: stel dat je een liedje zong?’

O, godallesodeju!!! Om haar een plezier te doen zong ik wat – het enige dat me te binnen schoot was Goldfinger. Er schoten afschuwelijke herinneringen in mijn hoofd, want pap en oom Eddie hadden het gezongen op de avond dat pap uit Kiwiland terugkwam. Ze waren dronken en hadden allebei een leren broek aan. Oom Eddie zei: ‘Om indruk te maken op de vrouwtjes.’ Dat is toch zielig en tragisch?

Maar goed, ik zong Goldfinger en Jas lag met haar hoofd op mijn schoot en keek mijn immer groter wordende neusgaten in. Als een soort neusgatenverkenner.

Ik zei: ‘Zie je mijn puist zitten?

Toen hoorden we achter ons iemand keihard lachen. We sprongen op. Tenminste, ik sprong op. Jas donderde op de grond. Het was Dave Hahaha, die helemaal in een duik lag. Ik zei: ‘Eh.. ik was alleen maar …’

En Jas: ‘Ik keek alleen maar even… naar … Georgia’s … neus …’

Dave H. zei: ‘Maar natuurlijk. Leg het maar niet uit, het is net zo leuk.’

Hij liep met ons mee. Ik moest er steeds aan denken dat ik met hem getongd had. En dat ik hem als lokeend gebruikt had. Maar hij was grappig. En hij zei niets gemeens. Hij moest alleen maar heel erg lachen. Als een echte Dave Hahaha.

Toen hij weg was zei ik tegen Jas: ‘Hij heeft me geloof ik vergeven dat ik zo’n harteloos kreng was. Hij ziet er best gaaf uit, hè?’

O, o, als ik nou maar geen nymfodinges word. Maar het is wel waar, ik vond echt dat hij er cool uitzag. En hij is lachen. Hij gaat dit weekend naar het optreden van de Stiff Dylans. Ik zei tegen Jas: ‘Denk je dat hij met Ellen gaat?’

Wat kan mij het schelen? Ik ben de vriendin van een SeksGod. Maar toch, zou hij met Ellen gaan?

(…)

 

Hockey

15.00u Adolfa (commandant sport en deeltijdpot) is de laatste tijd nogal stil. Vandaag had ze een krankzinnig grote broek aan. Toen we ons aan het verkleden waren zei ik tegen jas: ‘Ze wil jou, Jas. Dat weet ik omdat imitatie de oprechtste vorm van vleien is. Moet je die enorme broek van haar zien: PRECIES jouw onderbroek.’

Jas gaf me een klap.

 

Bij Jas thuis

18.00u Met Ellen, Jas en Rosie huiswerk aan het doen (i.e. broodjes pindakaas smeren en kapsels uitproberen). We bespraken de voorbereidselen voor het optreden van de Stiff Dylans. Vanwege een of ander zinloos Frans proefwerk zijn al onze ouders opeens in bejaarde fascisten veranderd. We mogen ’s avonds niet te lang wegblijven en moeten door onze Oppermafkezen (vaders) opgehaald worden. Ik wist er onopvallend achter te komen dat Ellen en Dave Hahaha elkaar bij het optreden treffen. Ik zei: ‘O, jullie zijn dus een stel?’ Ze deed opeens helemaal popperig. ‘Nou, weet je, hij zei: “Ga je naar het optreden?” en ik zei: “Ja,” en hij zei: “Dan zie ik je daar wel.”’

Rosie zei: ‘ja, maar bedoelt hij dan: als je gaat zie ik je daar omdat je, eh, DAAR bent? Of bedoelt hij: ik zie je daar, zo van: ik zie JE daar?’

Ellen wist het niet, ze was een beetje in het warretje. Join the club, zou ik zeggen. Onderweg naar huis dacht ik erover na. Eén ding is zeker. Hij doet niet zijn best om haar vóór het optreden al te ontmoeten. Hahahahaha.

 

Thuis

19.00u Maar wacht eens even, Robbie heeft ook nog niets met mij afgesproken. Denkt hij dat ik toch wel kom, omdat ik zijn officiële vriendin ben of zo? Nou ja, het is pas woensdag, hij belt me nog wel om iets af te spreken. Denk ik.

 

22.00u Geen telefoontje van Robbie. Ik begon pap vast een beetje te kneden voor zaterdag.

‘Vati, je weet hoe hard ik op school gewerkt heb … Nou…’

Hij viel me in de rede. ‘Georgia, als dit gaat over geld dat van mijn zak in jouw portemonnee verdwijnt … vergeet het dan maar.’

Wat een oude zemelaar.

‘Vatie, het heeft niets met geld te maken. Het is alleen maar dat mijn vriendinnen en ik zaterdag naar een optreden gaan en …’

‘Hoe laat moet ik je op komen halen?’

‘Hoeft niet, papa, ik kom gewoon met de rest van de club naar huis en …’

Hij komt me om twaalf uur ophalen. Ik hoef bijna niet eens meer te gaan. Hij moest me beloven dat hij gebukt achter het stuur blijft zitten en niet de auto uit komt.

 

24.00u SG heeft me niet gebeld. Hou vaak zou hij me eigenlijk moeten bellen? Hoe vaak zou ik hem bellen? Elke vijf minuten, lijkt me.

Misschien staat dat te gretig. Dan lijkt het alsof ik helemaal geen leven heb.

Heb ik ook niet

 

1.00u Goed dan, elk kwartier.

 

1.15u In mijn Mannen komen van Mars-boek staat dat jongens niet zo veel hoeven te praten als meisjes. Die vent die het geschreven heeft kent duidelijk mijn oom Eddie niet. Toen hij laatst langs kwam duurde het vijf miljoen jaar voor hij eindelijk zijn mond eens hield. Hij woelt door mijn haar. Ik ben vijftien jaar. Een en al rijpheid. En zoenerigheid. (…)

 

Louise Rennison, uit Neefjes, Nymfo’s en Noenga-noenga’s.

1 reactie »

  1. Hoi Mieke

    Eerst en vooral: mijn excuus – stond je daar al niet een tijdje tussen de conceptteksten?! Ik dacht dat die automatisch chronologisch gerangschikt stonden? Een ontwerp van december 2008 stond ‘eerst’ in het lijstje en ik had gewoon niet verder gekeken dan die ene tekst.

    Je citaat van een dagboekfragment heb ik wel onder de splitlijn (zie ‘Meer’) geplaatst … Hopelijk vind je dat oké.

    Ook een gelukkig 2009! Heel veel dank voor je blogcolumn over boeken!! En te zeggen dat je het als laatstejaars middelbaar superdruk hebt. Ik wens je toffe laatste maanden op de middelbare school én een mooi getuigschrift als bekroning in juni!

    Veel groetjes
    janien

    Reactie door janien — januari 13, 2009 @ 9:59 am | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: