The Sausage Machine

oktober 20, 2009

GASTPOST door Stefan Gielen: “Het is belangrijk dat het Westen een goede relatie met Rusland behoudt, en daarom beter niet pleit voor een verdere uitbreiding van de NAVO.”

Stefan (overVerhulst)08KL Stefan Gielen

GASTPOST door STEFAN GIELEN, student PSW, UA, Internationale betrekkingen

Voor het schrijven van mijn opiniestuk heb ik gekozen voor de verdediging van de volgende stelling:

“Het is belangrijk dat het Westen een goede relatie met Rusland behoudt, en daarom beter niet pleit voor een verdere uitbreiding van de NAVO.”

Om te beginnen is het van fundamenteel belang dat we het begrip NAVO toelichten en het plaatsen binnen zijn historische context. De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is ontstaan in het licht van de Koude Oorlog in 1949 om via wederzijdse militaire samenwerking een tegenpool te vormen tegen de Sovjet-Unie en de andere communistische landen van Oost-Europa die zich in 1955 verenigden in het Warschaupact, dat als een enorme bedreiging werd gepercipieerd.

Uit dit historische gegeven kunnen we al een eerste argument halen tegen de NAVO an sich. De val van de Berlijnse Muur in 1989 leidde het einde en het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in. Hiermee is dus de oorspronkelijke bestaansreden van de NAVO weggevallen. Wat volgde, is een lange discussie over het al dan niet opheffen van de organisatie. De NAVO is immers een middel geworden voor de imperialistische Verenigde Staten om invloed te hebben op het Europese continent. Het lijkt wel alsof de VS nog zijn blijven hangen in de Koude Oorlog. Wanneer de NAVO alsnog uitbreidt, gaat Rusland zich geviseerd voelen, en terecht. Want de NAVO was net opgericht (1949) tegen (Sovjet)- Rusland. Met de voornamelijk Amerikaanse militaire aanwezigheid in de voortuin van de Russen, kan dit uitbreidingsproces slechts leiden tot een oplopende spanning tussen enerzijds Rusland en anderzijds de NAVO en in het bijzonder de Verenigde Staten. Wanneer twee naties zij aan zij leven met verhoogde spanningen, kan dit enkel maar leiden tot misvattingen en mispercepties. Zoals we allemaal weten, zijn deze meestal de voedingsbodem voor een conflict. Laat ons daarbij vooral niet vergeten dat zowel de Verenigde Staten als Rusland nog steeds beschikken over nucleaire wapens. Europa is wederom de speelbal van de Verenigde Staten, die ons zo in een nieuwe misschien niet zo “koude” oorlog kunnen brengen. Door een mogelijke uitbreiding van de NAVO zou er wel eens terug een bipolaire wereld kunnen ontstaan (als we China even buiten beschouwing laten). 

Het Westen moet inderdaad een goede relatie onderhouden met Rusland. Maar het Westen is verdeeld, neem nu het eenvoudige voorbeeld van de discrepantie die er bestaat tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. Washington zal altijd trachten zijn plaats op het wereldtoneel te bestendigen door militair machtsvertoon. De andere westerse landen zijn verdeeld in twee kampen: diegene pro Verenigde Staten en diegene die het buitenlands beleid van Washington niet langer steunen. Voor landen die in zeer grote mate afhankelijk zijn van de Verenigde Staten, is het uiteraard moeilijker om contra te zijn. Maar laat het ons ter verduidelijking even hebben over Europa als de invulling van het abstracte begrip dat “het Westen” heet. 

Aangezien Rusland de buurman van Europa en de Europese Unie (EU) is, zijn beide (toekomstige) grootmachten nauw met elkaar verbonden op zowat alle beleidsdomeinen. Naast Rusland is ook Europa onder de vorm van de Europese Unie bezig om zich te profileren als een protagonist op het wereldtoneel. Europa en Rusland hebben elkaar nodig. Rusland heeft de Europese investeringen en know how hard nodig om zijn economie (vooral industrie) nieuw leven in te blazen. Europa daarentegen is heel afhankelijk van Russische grondstoffen en in het bijzonder van Russisch aardgas. Daarenboven wordt een groot deel van de Russische wapens geproduceerd in Oekraïne. Dit laatste land wenst ook toe te treden tot de NAVO: het is dus begrijpelijk dat Moskou deze uitbreiding niet ziet zitten. Ook Georgië hoopt (ooit) tot de NAVO toe te treden. Met de recente kortstondige oorlog tussen Georgië en Rusland nog vers in het achterhoofd, kunnen we ons wel heel goed indenken dat Moskou ook om deze uitbreiding niet staat te springen. We mogen bovendien niet vergeten dat NAVO-lidstaten elkaar (onvoorwaardelijk) moeten assisteren bij een mogelijke oorlog. Als we een kosten-batenanalyse zouden maken van de uitbreiding, zou deze niet positief zijn. Wanneer de uitbreiding van de NAVO toch wordt doorgedreven, gaan we Rusland tegen de borst stoten. Dan zou het wel eens goed mogelijk kunnen zijn dat de Russen de gaskraan dichtdraaien. Nu, als zulke zaken gebeuren, beantwoordt Moskou al snel aan het stereotype van “terugkeer naar sovjetchantagepraktijken”. Dit stereotype en andere misvattingen zijn het product van het Amerikaanse propaganda-apparaat. Conclusie: we zijn volledig vervreemd van onze buur en kennen hem enkel maar via Amerikaanse berichtgeving. Brussel (EU) en Moskou zouden elkaar beter de hand reiken en samen een solide relatie opbouwen die gebaseerd is op wederzijdse kennisuitwisseling en respect zonder zich te laten indoctrineren door Amerikaanse belangen. 

Dit gezegd zijnde, moeten we zeker niet pessimistisch zijn over de Verenigde Staten. We moeten alles bekijken met de bril van de nuancering. Europa heeft zoals gezegd Rusland nodig en vice versa. Maar Europa heeft ook de Verenigde Staten nodig. Europa moet trachten een stabiel evenwicht te construeren tussen de diplomatieke relaties met de VS en de diplomatieke relaties met Rusland. Als we dan toch de militaire samenwerking in Europa zo hoog in het vaandel dragen, kunnen we nog steeds onze toevlucht zoeken bij de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) waarin zowel de Verenigde Staten als Moskou en alle leden van de Raad van Europa verenigd zijn.

Stefan Gielen, oktober 2009

 

Even voorstellen: mijn oud-leerling Stefan Gielen

StefanGielen07(200)  Archieffoto JB: Stefan Gielen als middelbare scholier (5 aso), 11 juni 2007, examen Nederlands. Stefan is momenteel student Politieke & Sociale Wetenschappen, 2e bachelor, Universiteit Antwerpen. Hij stuurde me zijn opiniestuk voor zijn vak Internationale betrekkingen als gastpost. Stefan schreef al eerder in The Sausage Machine, vroeger onze leerblog van 5 en 6 aso: over Dimitri Verhulst en over Belgische politiek

Vereerd, niet zonder trots en dankbaar publiceer ik dit nieuwe politieke stuk van mijn oud-leerling. Meteen wil ik Stefan nog eens alle geluk wensen in zijn hogere studies én in de politiek!

2 reacties »

  1. Beste mevrouw
    ik ben maar al te blij dat ik een gastpost mag leveren aan de befaamde TSM.

    Reactie door Stefan Gielen — oktober 22, 2009 @ 3:17 pm | Beantwoorden

    • Heel graag, Stefan. Dit is wel het minste wat ik voor jou kan doen. Ik ben heel blij dat jij nog aan TSM denkt en me je tekst aanbood, zomaar, open en eerlijk, loyaal en vriendelijk. Heerlijk, zo aangenaam verrast te worden door je oud-leerlingen! Je bent en blijft openarms welkom.

      Enne … ‘befaamd’, dat is heel charmant geformuleerd, maar in blogland is iedereen wel koning van zijn eigen stek(je), hoor. The world is flat … en TSM is daarin een heel kleine, haast onzichtbare stip, vergelijkbaar met dat zandkorreltje op de bodem van de oceaan, weetjewel.

      Reactie door janien — oktober 22, 2009 @ 4:03 pm | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: