The Sausage Machine

oktober 7, 2010

Het is Mario Vargas Llosa! #nobelprize #literature

 De Hispano-Amerikaanse literatuur viert hoogtij met de Nobelprijs voor Literatuur 2010: de verwesterde (Ilse Logie) Peruaanse auteur Mario Vargas Llosa. In november 2010 verschijnt zijn nieuwe roman: El Sueño del Celta, De droom van de Kelt, over het Congo van Leopold II met zijn gruwelijkheden, geschreven vanuit het perspectief van de Ierse vrijheidsstrijder sir Roger Casement. Vargas Llosa blijft ook in dit nieuwe werk trouw aan zijn geliefde thema: het individu in zijn/haar strijd tegen machtsstructuren, één van de hoofdredenen waarom hem vandaag de Nobelprijs werd toegekend.

The Nobel Prize in Literature 2010 was awarded to Mario Vargas Llosa “for his cartography of structures of power and his trenchant images of the individual’s resistance, revolt, and defeat”. (Nobelprize.org)

Mario Vargas Llosa (74) is een wereldberoemd schrijver met een politieke carrière die literatuur belangrijker vindt dan politiek (Joël De Ceulaer). Hij schreef massa’s zeer onderhoudende boeken, zowel fictie als non-fictie. Ook onder Vlaamse politici heeft hij zijn grote fans. U/je raadt het: met Guy Verhofstadt op kop.

Mijn kleinste selectie: een hilarische roman en een stukje non-fictie over Paul Gauguin.   

  1. Tante Julia en meneer de schrijver van Mario Vargas Llosa, Meulenhoff, 2006:
    “Een Peruaanse schrijver kijkt terug op zijn jonge jaren. In die dagen had hij een verhouding met zijn aangetrouwde tante, met alle gevolgen en verwikkelingen van dien. Tante Julia en meneer de schrijver is een hilarische roman die bol staat van het melodrama en waarin feit en fictie ongegeneerd met elkaar op de loop gaan.” (De leeslijst 2009-2010.)
  2. Mario Vargas Llosa in de context van de tentoonstelling Gauguin, Tate Modern, 30 september 2010 – 16 januari 2011.* Uit zijn research voor de roman The Way to Paradise, Het paradijs om de hoek: “When Gauguin arrived in Tahiti for the first time, in June 1891, he had his hair down to his shoulders, wore a cockade with red fur, and his clothes were flamboyant and provocative. He had dressed like this ever since he had given up his career on the Stock Exchange in Paris. The indigenous people of Papeete were surprised at his appearance and believed he was a mahu, a rare species among the Europeans in Polynesia. The colonists explained to the painter that, in the Maori tongue, the mahu was a man-woman […]” (Mario Vargas Llosa, The Men-Women of the Pacific, in: TATE ETC., Issue 20, Autumn 2010.)

*Voetnoot. Literatuur en beeldende kunst: ik hou van die combinatie … Wat vandaag begon met Eva Gerlach en Albrecht Dürer (zie zijn Feldhase in de hyperlinks), eindigt hier met Mario Vargas Llosa en Paul Gauguin.

Foto: NRC Boeken.

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: