The Sausage Machine

juni 2, 2017

heute

Advertenties

december 2, 2010

130

Nederland eens te meer gidsland? Ken je denke, als je reacties uit Vlaanderen hoort op het nieuws dat op Nederlandse autosnelwegen vanaf maart 2011 de maximumsnelheid van 120 naar 130 km/u. wordt opgetrokken. De Nederlandse minister van Infrastructuur en Milieu Melanie Schultz, die in haar jeugd zes jaar in België woonde, heeft dit gisteren bekendgemaakt.

Op haar pagina bij de Rijksoverheid staat haar credo:

  Ik wil nog meer vaart brengen in het verkeer op de weg, op het spoor en op het water. Dat is heel hard nodig voor onze economie. Mobiliteit en milieu horen bij elkaar. Ik wil bestuurlijke drukte verminderen en procedures gemakkelijker maken. Zo kunnen we besluiten en projecten zoveel mogelijk versnellen. Het is geen vetpot de komende jaren. Daarom ga ik het maximale halen uit elke te investeren Euro.

Drs. M. H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Die zit. Dat spreekt. Wat u, Hilde Crevits, Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare Werken? Op uw webpagina bij de Vlaamse overheid klinkt uw missie alzo:

 Mobiliteit betekent dat we allemaal graag hebben dat het schuift zonder dat we er veel last van hebben. Niet als weggebruikers, ook niet als omwonenden. Dus ben ik verantwoordelijk voor ongeveer alles wat de weggebruiker vooruit helpt, maar ook voor wat vervelend is als we geen tijd hebben. De omleidingen bijvoorbeeld. 

Ook wil ik minister zijn voor als we wél tijd hebben en het eventjes trager mag. De parkings langs de snelweg waar je een plasje kunt maken en bijtanken, de voet- en zebrapaden, de dijken langs de rivieren en aan de kust. Die vrijwaren ons tegen overstromingen. Ik beslis over fietspaden waarvan ik er graag wat meer wil aanleggen maar de onteigeningsprocedures vallen tegen.

Hilde Crevits.

Twee vrouwen, twee verkeersministers, twee culturen, één taal. Nederland-Vlaanderen. In Europa! Rijden maar, maar niet té snel! En vergeten we ook Bob niet!

maart 9, 2010

Hij is een roos geweest voor Europa. Over Karel Van Miert (1942-2009)

Filed under: Uncategorized — janien @ 9:38 am
Tags: , , , , ,

Post in de reeks #OP 23/24-06-2009. Tekst 23-06-2009, foto 24-06-2009.

This is my tribute* to Karel Van Miert, de grote Belgische Europeaan (1942-23 juni 2009). In haar i.m. op deredactie.be noemde Neelie Kroes hem een roos voor Europa, alluderend op het logo met de roos van de socialisten. Die roos doet me ook aan de tuinman in Van Miert denken.

 * Ja, ook dit kleine bloggertje hier schrijft over de grote politicus Karel Van Miert. Ik zag hem nog in TerZake van 5 juni. Samen met mijn moeder heb ik de beelden bekeken van een gelukkige  tuinman middenin een pracht van een domein. Wat een pracht van een tuin, hebben we nog uitgeroepen. Tuinieren met hart en ziel: ik herkende er mijn vader zaliger in. En ook mijn moeder is een ware tuinliefhebber. Geloof me, haar bloementuin haalde het van die van Monet in Giverny. 

Karel Van Miert en tuinieren: dat had ik niet eerder geweten dan sinds die TerZake. En niet lang daarna hoorde ik hem in het interview van Fried’l Lesage op Radio 1 over de bijzondere boeken die zijn leven (en dus zijn politiek) hadden beïnvloed. Zijn landbouwersroots, die kun je natrekken in zijn leespatroon, verklaarde hij. Zo sprak hij over La paille et le grain, een boek van François Mitterand dat hij van hem cadeau kreeg nadat hij door hem was uitgenodigd op het Elysée voor een discussie over de raketten op Belgisch grondgebied. Volgens Van Miert was Mitterand een ongelooflijke boekenman.

Ook Een tuinman is een dichter, de populaire bloemlezing van tuingedichten, samengesteld door Paul Geerts, behoorde tot Van Mierts favoriete boeken. En behoort tot de mijne.

februari 20, 2010

Fw: KlasCement Goes EU

 Fantastisch KC&Zo-nieuws dat verspreiding verdient … Mijn kleine bijdrage aan de lancering van een groots Europees digitaal onderwijsproject. Ik citeer:

Vorige dinsdag, 16 februari 2010, hebben we een Europese projectsite gelanceerd voor het project eQNet. Bedoeling is dat leerkrachten uit negen Europese landen (waaronder Tsjechië, Litouwen, Noorwegen, Portugal, Italië, …) KlasCement gebruiken om lesmateriaal te delen dat universeel bruikbaar is. Ook voor ons – Nederlandstaligen –  kan het dus nuttig materiaal zijn.

Deze Europese uitbreiding heeft grote gevolgen voor onze website die intussen al helemaal in het Engels gebruikt kan worden. […] Intussen werken we aan een totaal nieuwe structuur met klascement.be, klascement.nl, klascement.eu en klascement.net. We bekijken ook de mogelijkheden van automatische vertaling van de metadata (titel, trefwoorden, omschrijving) naar Engels en/of Nederlands.

Als we in ons opzet slagen, wordt KlasCement.eu een website die voor en door leerkrachten uit  Europese landen gevuld wordt met universeel bruikbaar lesmateriaal. Toch wel uniek! Dit kan alleen dankzij de jarenlange steun van het Departement Onderwijs en de recente steun vanuit Europa. Maar vooral dankzij de stimuli, ideeën en bijdragen die jij ons als trouwe gebruiker geeft.

KlasCement.EU, uit Nieuwsbrief KC&Zo, 20-02-2010, door mij ingekort.

Succes, KC!
Een fan

februari 11, 2010

27 golven rollen / Samen de bibliotheek binnen / …

 … Herman Van Rompuy treedt aan! Aan het parodiërend dichten is Wim de Bie, de kersverse Nationale Mental Coach van 16,5 mio Nederlanders. Ik hoorde hem deze haiku naar ‘meester’ Herman Van Rompuy himself debiteren in De Laatste Show bij Michiel Devlieger op één. Vandaag vergadert een informele EU-top in Brussel in de Solvay Bibliotheek onder voorzitterschap van president Herman Van Rompuy. Een gedicht, een haiku, twee dichters op het web, een historische bibliotheek, één Europa: een mooie samenklank voor mijn oor. Met speciale dank aan Wim de Bie die de wereld dit leuke samenspel cadeau deed!

Tot slot: een screenshotje zelfreflectie van de Nederlandse Nationale Mental Coach op zijn optreden in De Laatste Show (10-02-2010). Zoals we dat van hem kunnen verwachten. Fris en fruitig. En hengelend naar (vrouwelijk) begrip …

   … Bij dezen. In reply to wimdebie: daar zegt u me wat! Gelukkig had u geen lilarozige of lichtblauwe zijden das om. Dat onzichtbare toetsje informaliteit slaat uw bedenking, toch.

Afbeelding boven: brandraam Solvay Bibliotheek Brussel.

november 21, 2009

Ook TSM feliciteert president Herman Van Rompuy. Met een haiku! TSM warmly congratulates Mr. President Herman Van Rompuy

@ President Herman Van Rompuy

Mijnheer de President

 Hartelijke felicitaties met ‘de rozen van TSM’!

 … En, kan het anders op een blog die ook een beetje literaire blog wil zijn, met een eigen haiku. Of mijn woordcreatie u ooit onder ogen komt, betwijfel ik zeer, maar ook ik ben niet ongevoelig gebleven voor de grote eer die de eerste minister van mijn land te beurt is gevallen. De woorden die ik u hoorde spreken, troffen me in het hart. Uw ‘naturel’, uw ‘echtheid’ voor de camera’s van de wereld, de rustige vastheid in uw stem waren me eens te meer opgevallen. U straalde integriteit en vastbeslotenheid uit. Uw filosofische diepgang, uw humor, lyrische bevlogenheid en retoriek konden me weer sterk bekoren.

De macht van het woord. Het woord als verzoener en als speelse en elegante diepgangmaker – nu eens niet als wapen … De kracht van poëzie. Een aanspraak op onze creativiteit. Mindfulness. Rustige vastheid. Geluksbrenger. Uw haiku’s gaan in vogelvlucht de wereld rond, en hoewel volgens professor Japanologie Willy Van de Walle die dichtvorm onvertaalbaar is, waagt de BBC er zich er toch al aan … Uw bijnaam van Haiku Herman, ook al eens Herman Haiku, klinkt steeds luider op.

Onder invloed van Vlaamse trots en grote bewondering (nee, u bent geen nobele onbekende in The Sausage Machine – u prijkt al van in de beginperiode op de blogroll en u staat als tag genoteerd), en de invloed van de ster- en haiku-meme (Europa, presidentschap, Japanse dichtkunst), wil ik u mijn gedichtje aanbieden. Een haiku-ode.

Het was Phara de Aguirre die me sterk aanporde om een haiku te schrijven, en Haiku140 van Chas Newport die me naar Twitter lokte … Om er mijn felicitaties voor u vorm te geven. Ik weet wel dat mijn haiku niet onder de regels van haiku140 valt, ik gebruikte Twitter enkel als drager van een ‘traditionele’ haiku die ik in herhaling heb doorgegeven: precies 140 tekens, dat wel.

Op Radio 1 frist(e) u zelf voor de (herbe)luisteraars de regels van die ‘gewone’ haiku nog eens op. Leuk toch, de president himself die gratis haikules geeft! Radio 1 heeft trouwens ook opgeroepen om haiku’s voor u te versturen naar hun forum. Mag ik u een tip? Bijzonder en mooi: op zijn Aardling-blog verwelkomt Stijn Vogels u als overlord met een leuke bewerking van Magrittes tot een nieuwe surrealistische creatie, én … een haiku. Of was u bij hem al geweest?

Eerlijk, ik werd wel wakkergeschud uit de roes van de lofzang … o, simpele duif … toen ik vernam dat u nog meer zou gaan ‘verdienen’ dan uw US-collega president Barack Obama. Fabelachtig. Onvoorstelbaar veel voor mij, kleine garnaal. Ik, Assepoester voor ze de prins ontmoette. Ik ging er even van hallucineren: u, als een piet piraat zware gouden munten scheppend in uw schatkist. De vleespotten van Egypte. Hoe zult u de terugkeer van de klassenmaatschappij verhinderen, begon ik me af te vragen. Met welke middelen de stijgende armoede bestrijden? De alleenstaande moeders van Europa en daarbuiten uit het slop halen? Maar dit terzijde. Ach, een dissonante alinea. Schrijven is schrappen, nee?

Hoe hoger aan de top, des te meer wind de boom vangt. (Een mens begint straks nog in haiku’s te denken … ) Geen wonder dat de journalist van de kwijnende krant, de jaloerse collega-politicus, de blogger zonder beter onderwerp zich verkneukelt in zijn woorden. Wat lees ik bijvoorbeeld op SeksloosOnthechte en gniffelende castraat, theewaterige mysticus, …

Herman gaat de koffiemachines bedienen tijdens de aanstaande EU-toppen en zal nieuwelingen als Roemenië en Bulgarije gaan inwijden in de edele kunst van het uitstel, de vertraging, de lege bewering, de valse ambitie. Enfin.

En verder: Sinds wanneer los je problemen op met haiku’s? 

Nanana. Tuurlijk kan kunst de wereld niet redden als je haar geen kans geeft. Manmanman, dit kan beter. Beetje goedkope poging tot satire toch. U kunt ermee lachen, zei u in al uw wijsheid, met al die spottende benamingen. Daarvoor moet je de ‘Dalai Lama’ van de EU niet zijn.

Vorige woensdag nog zag ik u naast H. M. Koningin Paola ‘tronen’ op de plechtige uitreiking van de Prijs der Nederlandse Letteren, een tijdje geleden ‘poseerde’ u met één van uw zonen en Marc Wellens voor mijn foto in de KBC-toren te Antwerpen, op de eerste samenkomst van de Antwerpse alumni van de K.U.Leuven … U merkt het, u hebt ook fans onder bloggende oma’s-alumni. Ik vernam bij Phara dat u zopas ook weer opa bent geworden… Hartelijk gelukgewenst!*

 Foto JB voor TSM, Antwerpen, 30-03-2009

Heel veel geluk, Mijnheer de President!

janien van The Sausage Machine

* In alle bescheidenheid. ’t Is niet dat ik me tegenover u familiair en informeel wil opstellen. Ik ben me goed bewust van mijn ‘positie’. Weet ik mijn plaats wel in de hiërarchische structuur van de samenleving? Klinkt mijn ‘open felicitatiebrief’ al te pocherig en pretentieus? Het heeft alles te maken met de aard van het medium: bloggen is immers ook een krachtige vorm van ‘exposure’, profilering, of je dat nu echt wilt of niet. Of je je er sterk van bewust bent of minder of niet. Het is ook meer of minder inkijk geven in het grote dagboek van je leven. In verbinding en verbondenheid met velen, groot én klein.

oktober 20, 2009

GASTPOST door Stefan Gielen: “Het is belangrijk dat het Westen een goede relatie met Rusland behoudt, en daarom beter niet pleit voor een verdere uitbreiding van de NAVO.”

Stefan (overVerhulst)08KL Stefan Gielen

GASTPOST door STEFAN GIELEN, student PSW, UA, Internationale betrekkingen

Voor het schrijven van mijn opiniestuk heb ik gekozen voor de verdediging van de volgende stelling:

“Het is belangrijk dat het Westen een goede relatie met Rusland behoudt, en daarom beter niet pleit voor een verdere uitbreiding van de NAVO.”

Om te beginnen is het van fundamenteel belang dat we het begrip NAVO toelichten en het plaatsen binnen zijn historische context. De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is ontstaan in het licht van de Koude Oorlog in 1949 om via wederzijdse militaire samenwerking een tegenpool te vormen tegen de Sovjet-Unie en de andere communistische landen van Oost-Europa die zich in 1955 verenigden in het Warschaupact, dat als een enorme bedreiging werd gepercipieerd.

Uit dit historische gegeven kunnen we al een eerste argument halen tegen de NAVO an sich. De val van de Berlijnse Muur in 1989 leidde het einde en het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in. Hiermee is dus de oorspronkelijke bestaansreden van de NAVO weggevallen. Wat volgde, is een lange discussie over het al dan niet opheffen van de organisatie. De NAVO is immers een middel geworden voor de imperialistische Verenigde Staten om invloed te hebben op het Europese continent. Het lijkt wel alsof de VS nog zijn blijven hangen in de Koude Oorlog. Wanneer de NAVO alsnog uitbreidt, gaat Rusland zich geviseerd voelen, en terecht. Want de NAVO was net opgericht (1949) tegen (Sovjet)- Rusland. Met de voornamelijk Amerikaanse militaire aanwezigheid in de voortuin van de Russen, kan dit uitbreidingsproces slechts leiden tot een oplopende spanning tussen enerzijds Rusland en anderzijds de NAVO en in het bijzonder de Verenigde Staten. Wanneer twee naties zij aan zij leven met verhoogde spanningen, kan dit enkel maar leiden tot misvattingen en mispercepties. Zoals we allemaal weten, zijn deze meestal de voedingsbodem voor een conflict. Laat ons daarbij vooral niet vergeten dat zowel de Verenigde Staten als Rusland nog steeds beschikken over nucleaire wapens. Europa is wederom de speelbal van de Verenigde Staten, die ons zo in een nieuwe misschien niet zo “koude” oorlog kunnen brengen. Door een mogelijke uitbreiding van de NAVO zou er wel eens terug een bipolaire wereld kunnen ontstaan (als we China even buiten beschouwing laten). 

Het Westen moet inderdaad een goede relatie onderhouden met Rusland. Maar het Westen is verdeeld, neem nu het eenvoudige voorbeeld van de discrepantie die er bestaat tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. Washington zal altijd trachten zijn plaats op het wereldtoneel te bestendigen door militair machtsvertoon. De andere westerse landen zijn verdeeld in twee kampen: diegene pro Verenigde Staten en diegene die het buitenlands beleid van Washington niet langer steunen. Voor landen die in zeer grote mate afhankelijk zijn van de Verenigde Staten, is het uiteraard moeilijker om contra te zijn. Maar laat het ons ter verduidelijking even hebben over Europa als de invulling van het abstracte begrip dat “het Westen” heet. 

Aangezien Rusland de buurman van Europa en de Europese Unie (EU) is, zijn beide (toekomstige) grootmachten nauw met elkaar verbonden op zowat alle beleidsdomeinen. Naast Rusland is ook Europa onder de vorm van de Europese Unie bezig om zich te profileren als een protagonist op het wereldtoneel. Europa en Rusland hebben elkaar nodig. Rusland heeft de Europese investeringen en know how hard nodig om zijn economie (vooral industrie) nieuw leven in te blazen. Europa daarentegen is heel afhankelijk van Russische grondstoffen en in het bijzonder van Russisch aardgas. Daarenboven wordt een groot deel van de Russische wapens geproduceerd in Oekraïne. Dit laatste land wenst ook toe te treden tot de NAVO: het is dus begrijpelijk dat Moskou deze uitbreiding niet ziet zitten. Ook Georgië hoopt (ooit) tot de NAVO toe te treden. Met de recente kortstondige oorlog tussen Georgië en Rusland nog vers in het achterhoofd, kunnen we ons wel heel goed indenken dat Moskou ook om deze uitbreiding niet staat te springen. We mogen bovendien niet vergeten dat NAVO-lidstaten elkaar (onvoorwaardelijk) moeten assisteren bij een mogelijke oorlog. Als we een kosten-batenanalyse zouden maken van de uitbreiding, zou deze niet positief zijn. Wanneer de uitbreiding van de NAVO toch wordt doorgedreven, gaan we Rusland tegen de borst stoten. Dan zou het wel eens goed mogelijk kunnen zijn dat de Russen de gaskraan dichtdraaien. Nu, als zulke zaken gebeuren, beantwoordt Moskou al snel aan het stereotype van “terugkeer naar sovjetchantagepraktijken”. Dit stereotype en andere misvattingen zijn het product van het Amerikaanse propaganda-apparaat. Conclusie: we zijn volledig vervreemd van onze buur en kennen hem enkel maar via Amerikaanse berichtgeving. Brussel (EU) en Moskou zouden elkaar beter de hand reiken en samen een solide relatie opbouwen die gebaseerd is op wederzijdse kennisuitwisseling en respect zonder zich te laten indoctrineren door Amerikaanse belangen. 

Dit gezegd zijnde, moeten we zeker niet pessimistisch zijn over de Verenigde Staten. We moeten alles bekijken met de bril van de nuancering. Europa heeft zoals gezegd Rusland nodig en vice versa. Maar Europa heeft ook de Verenigde Staten nodig. Europa moet trachten een stabiel evenwicht te construeren tussen de diplomatieke relaties met de VS en de diplomatieke relaties met Rusland. Als we dan toch de militaire samenwerking in Europa zo hoog in het vaandel dragen, kunnen we nog steeds onze toevlucht zoeken bij de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) waarin zowel de Verenigde Staten als Moskou en alle leden van de Raad van Europa verenigd zijn.

Stefan Gielen, oktober 2009

 

Even voorstellen: mijn oud-leerling Stefan Gielen

StefanGielen07(200)  Archieffoto JB: Stefan Gielen als middelbare scholier (5 aso), 11 juni 2007, examen Nederlands. Stefan is momenteel student Politieke & Sociale Wetenschappen, 2e bachelor, Universiteit Antwerpen. Hij stuurde me zijn opiniestuk voor zijn vak Internationale betrekkingen als gastpost. Stefan schreef al eerder in The Sausage Machine, vroeger onze leerblog van 5 en 6 aso: over Dimitri Verhulst en over Belgische politiek

Vereerd, niet zonder trots en dankbaar publiceer ik dit nieuwe politieke stuk van mijn oud-leerling. Meteen wil ik Stefan nog eens alle geluk wensen in zijn hogere studies én in de politiek!

oktober 4, 2008

Tag der deutschen Sprache: Demokratie in Deutschland (CNO – Universiteit Antwerpen)

! Agenda ! Donderdag 16 oktober 2008, 10.00 – 15.30 uur, Tag der deutschen Sprache, Demokratie in Deutschland, CNO – Universiteit Antwerpen, Campus Drie Eiken, Universiteitsplein 1, 2610 Wilrijk, Aulagebouw (gebouw Q, parking P3 of P4), promotiezaal

    Fotocollage The Sausage Machine, Demokratie in Deutschland 19182008

Bronnen fotocollage: Wikipedia en Ben Weidig on Flickr, Du bist Deutschland – 1984.

Als germanist en lid van de werkgroep Duits van het Centrum Nascholing Onderwijs van de Universiteit Antwerpen geef ik met trots het programma door van onze Tag der deutschen Sprache die dit jaar focust op Demokratie in Deutschland. Alle presentaties zijn auf Deutsch. Drie prominente en eloquente sprekers snijden belangrijke hoofdstukken uit de Duitse geschiedenis aan: in volgorde van optreden: Geert van Istendael, prof. dr. Roland Duhamel en Joachim Jost.

         

Geert van Istendael by Shakefrog, Roland Duhamel by Verein Deutsche Sprache e.V., Joachim Jost by Goethe-Institut.

Tag der deutschen Sprache: Demokratie in Deutschland

16 oktober 2008, 9.30 – 15.30 uur

CNO – Universiteit Antwerpen, Campus Drie Eiken Wilrijk, Aulagebouw (gebouw Q), Promotiezaal 

Demokratie in Deutschland. Ein nicht nur für den Deutschunterricht im engeren Sinne anregendes Thema ist zweifellos die Entwicklung der Demokratie im Deutschland des 20. und 21. Jahrhunderts.

PROGRAMMA
9.30 – 10.00 Uhr: Onthaal

10.00 – 11.00 Uhr:

Demokratie in Deutschland 1918-2008
“Thomas Mann hat geschrieben: Deutschland ist ein Abgrund. Die Bundesrepublik aber ist weder Schlucht noch Kluft. Tiefland wäre heute das angemessenere Wort und das ist gut so. Trotzdem bleibt das moderne Deutschland für mich faszinierend und immer noch ein wenig unheimlich. Literatur, Wirtschaft, Presse, Vergangenheitsbewältigung, Zwiespalt und schwierige Einheit, Städte so gegensätzlich wie München und Berlin, was Deutschland angeht, habe ich, der ich schon über sechzig Jahre alt bin, noch Reiseziele und Stoff zum schreiben für ein halbes Jahrhundert. Außerdem liebe ich Wurst und Bier.”
Geert van Istendael, ex-Journalist, Schriftsteller, Deutschland-Kenner.

11 – 11.30 Uhr: koffiepauze

11.30 – 12.30 Uhr:

Texte über Demokratie und Revolte
Roland Duhamel stellt bekannte und unbekannte deutsche Texte der letzten 200 Jahre zu Demokratie und Revolte vor. Einige Kurztexte bzw. Gedichte sind für die Klasse geeignet.
Roland Duhamel, Professor Deutsche Literatur, Universiteit Antwerpen.

12.30 – 13.30 Uhr: Lunchpauze

13.30 – 15.30 Uhr:

Der Film “Das Leben der Anderen” – Kulturpolitik und Systemkritik in der Deutschen Demokratischen Republik der 80er Jahre.
Vorstellung von didaktischem Begleitmaterial zum Film für den Deutschunterricht oder den Fachunterricht auf Deutsch.
Der Film “Das Leben der Anderen” reflektiert das spannungsgeladene kulturpolitische Klima in der DDR der 80er Jahre. Künstler und Schriftsteller waren angehalten, die (kultur)politische Linie der SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) in ihren Werken umzusetzen. Während sich viele Künstler damit arrangierten, wandten sich andere gegen das politische System und waren in der Folge teilweise extrem repressiven Maßnahmen des Ministeriums für Staatssicherheit (Stasi) ausgesetzt. Wie diese von Stasi-Mitarbeitern angewandt wurden und welche Konsequenzen dies für die Betroffenen haben konnte, zeigt der Film am Beispiel des Künstlerpaares Georg Deyman und Christa-Maria Sieland.
Neben sprachspezifischen Übungen gibt es in unserem didaktischen Begleitmaterial Aufgaben, die diese Aspekte in Zusammenhang mit ausgewählten Filmszenen behandeln. Sie bieten ferner Anregungen für die Weiterarbeit über den Film hinaus. Einige Aufgaben und Übungen werden in der Sitzung vorgestellt und den Teilnehmern zur praktischen, exemplarischen Erprobung angeboten.
Joachim Jost, Fachberater, Goethe-Institut Brussel.

(more…)

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.